Deze tijd moedigt ons aan om aanwezig te zijn, je ruimte in te nemen, je stem laten horen en zichtbaar zijn.
En soms is dat nodig, belangrijk zelfs. Maar wat als deze tijd eigenlijk iets anders van ons vraagt?
Wat als we juist minder zouden zeggen? Minder zouden zenden, minder vinden, minder weten. Wat als we weer zouden leren om ruimte te máken in plaats van te nemen? Niet omdat je jezelf kleiner moet maken. Maar omdat het Leven meer ruimte krijgt, als jij niet alles vult.
Ruimte geven is geen verlies, maar een vorm van wijsheid. Weten dat je er ook bent wanneer je niets zegt. Wanneer je voorbij je mening kijkt, je gevoel niet meteen uitspreekt en je overtuiging even laat rusten, dan ontstaat er iets anders.
Een milde openheid. Een stille afstemming. Een plek waar Rust kan landen en Leven tevoorschijn komt.
Je hóeft geen punt te maken om te bestaan. Je mag leven als open ruimte. Niet door in te nemen, maar door te laten zijn.
Ik moet hierbij denken aan een uitspraak van de humanistische filosoof Michel de Montaigne “we zijn slechts mensen, niet meer en niet minder”. Dat klinkt bescheiden en bevat een diepe waarheid. Wanneer wij als mens te hoog grijpen, proberen we meer te zijn of te doen dan wat haalbaar is, dan lopen we vast. We worden onrustig, moe, leeg. Die onrust, de spanning, de vermoeidheid is de stem van onze ziel: een vriendelijk signaal aan het ego dat het te hard zijn best doet.
Je hoeft het leven niet alleen te dragen of alles zelf te weten. Wanneer je jezelf vastzet in je eigen mening of overtuiging, ontstaat er druk. Zodra overtuigingen tot waarheid worden verklaard, blokkeert de stroom van het leven. Stress en onrust als het gevolg.
Maar als je ruimte maakt, opent zich een breder perspectief. Verschillende inzichten kunnen dan naast elkaar bestaan en samen leiden tot een grotere beweging. Niet omdat ieder zijn eigen waarheid heeft, maar omdat ieder een deel van de waarheid kan belichten. In stilte, en in de ontmoeting met de ander, ontstaat een dieper en wijder perspectief dat ruimte geeft aan het leven zelf.
Ruimte maken is echter nooit vanzelfsprekend; het is spannend. Want je mind en je ego verkiezen houvast boven openheid en vinden loslaten altijd spannend. Die spanning hoort erbij, maar daar hoef jij je niet door te laten leiden. Wanneer je dat beseft, hoef je eigenlijk nog maar één ding te doen: je eigen gelijk los te laten en zo plaats te maken voor de rust die groter is dan jijzelf.
