Spanning is nodig. Net zoals je een ‘ik’ nodig hebt om jezelf te worden, heb je spanning nodig om je lichaam bij elkaar te houden. Spanning is de drager van je bestaan: het geeft structuur, houdt je gewrichten bij elkaar, laat je bewegen en reageren. Het is de manier waarop jouw eigenheid in de wereld gestalte krijgt. Die spanning geeft de vorm aan jou, waardoor je betekenis kunt geven aan het leven.
Spanning kan zomaar omslaan in kramp. Dat is ongezonde spanning. Dat is onrust. Dat is jezelf overeind houden. Je rug recht, je hoofd omhoog, alsof jij je schrap zet voor alles wat op je afkomt. Die houding kost energie, die voel je in je nek en schouders, in hoofdpijn, onrust of moeizame spijsvertering. Langdurige en ongezonde spanning veranderd op een gegeven moment in kramp: verstijving in nek, schouders, onderrug, hoofdpijn, verkrampte handen, gespannen kaken of een voortdurende gefronste blik.
Dit omslagpunt is niet altijd zo gemakkelijk te herkennen. Zeker niet als deze neiging en deze houding al lang bij je is. En zeker niet als je in een wereld leeft waar kramp eerder regel is dan uitzondering. Zeker niet als je weet dat de natuurlijke neiging van de mens is om houvast te zoeken en controle te krijgen. Krampachtig. De kunst is leren voelen wanneer je nog gedragen wordt door spanning, en wanneer het zich verhardt tot kramp die je belemmert. Leven in kramp geeft houvast, maar het belemmert stroming. Leven in spanning geeft grond, energie en ademruimte.
