De reden voor mij om contact met Rogier te zoeken kwam na het overlijden van onze dochter, na een heftige ziekteperiode. Mijn eerste neiging na een heftige gebeurtenis is om bepaalde delen in mezelf uit te schakelen, en dan vanuit een soort automatische piloot door te hobbelen.
Maar het overlijden van onze dochter heeft ons (mijn) leven volledig op de kop gezet, en ik heb besloten er de tijd voor te maken die nodig is; tijd om de rouwperiode bewust door te gaan en daarnaast bezig gaan met de vraag; hoe nu verder. En hiervoor heb ik contact met Rogier gezocht om mij hierbij te ondersteunen.
Gevoelsmatig heb ik voor Rogier gekozen, omdat hij niet alleen gericht is op je hoofd, maar juist ook op je lijf. Elke keer weer stelde hij de vraag; wat merk je op in je lijf. En vervolgens: waar voel je dat. In het begin had ik echt geen idee, maar gaandeweg begon ik het meer te voelen.
Ik herinner mij een voor mij heftig moment door een heel simpele handeling. Rogier legde een hand op mijn buik, en onmiddellijk begon het verdriet te stromen.
Gaandeweg ontdekte ik steeds meer dat rouw en verdriet zich opslaan in je lijf. En bepaalde handelingen / indrukken van buitenaf zijn dan heilzaam. Voor mij was dat dus een hand op mijn buik, wandelingen in de natuur, een week lang alleen fietsen, vrienden uitnodigen om een uur lang samen te zwijgen en zo het verdriet te delen.
En mijn lijf moest ook letterlijk tot stilstand komen, na 2 jaar volcontinu bezig te zijn geweest in werk of mantelzorg. Ik heb mijn werk 3 maanden volledig stilgelegd om weer terug te kunnen komen bij de basis. Dat was tegelijk ook het moment om weer het begin van een nieuw pad voor de toekomst te vinden.
Ben ik “genezen”? Nee. Heb ik de juiste stappen gezet om door te kunnen leven met het gebrokene? Ja, dat heb ik gedaan. En dat proces gaat door. Rogier heeft het eerste gedeelte daarvan samen met mij opgelopen. En dat was goed.
-Pieter-
